Author Archives: anna

თბილისის საქალაქო სასამართლოს განცხადება

 

თბილისის საქალაქო სასამართლო შეშფოთებას გამოთქვამს და გმობს იმ ცილისმწამებლურ კამპანიას, რომელიც უკანასკნელი დღეების განმავლობაში მიმდინარეობს თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ლაშა ქოჩიაშვილის მისამართით.  სხვადასხვა საინფორმაციო პორტალებსა და საიტებზე, ასევე პერსონალურ ბლოგებში მიზანმიმართულად ხდება სრული დეზინფორმაციის გავრცელება. თბილისის საქალაქო სასამართლო სრული პასუხისმგებლობით აცხადებს, რომ გამოქვეყნებული ე.წ ’’კომპრომატები’’ აბსურდია, კერძოდ, ერთ-ერთ სტატიაში ნახსენებია თითქოსდა მოსამართლე ქოჩიაშვილი ”ზედამხედველობდა”  ”ქართული ფოლადის” ’’გადახდისუუნაროდ მიჩნევისა და მისი აქტივების პატარკაციშვილების ოჯახის მიერ ხელმეორედ შეძენის პროცესს’’. სასამართლო განმარტავს, რომ ს.ს. ,,ქართული ფოლადი”-ს მიმართ მიმდინარეობს რეაბილიტაციის პროცესი, აღნიშნული საქმე არის მოსამართლე ლაშა ქოჩიაშვილის წარმოებაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი რეაბილიტაციის პროცესში შ.პ.ს. ,,რუსთავის ფოლადზე” გასხვისებული მოვალის ძირითადი აქტივების ნასყიდობის ხელშეკრულება და აღნიშნული საქმის მხარეები არ არიან ჯოზეფ კეი და პატარკაციშვილების ოჯახი.

გარდა ამისა, ლაშა ქოჩიაშვილი მოხსენებულია როგორც ბიძინა ივანიშვილისათვის მოქალაქეობის მინიჭების საქმის განმხილველი მოსამართლე. ამა თუ იმ პირისათვის მოქალაქეობის მინიჭების საკითხთან დაკავშირებული დავა წარმოადგენს ადმინისტრაციულ სამართალწარმოების წესით განსახილველს, ხოლო მოსამართლე ქოჩიაშვილი არ იხილავს ადმინისტრაციულ დავებს, აქედან გამომდინარე აბსურდია აღნიშნული მოსამართლის ამ საქმესთან დაკავშირება.

რაც შეეხება სტატიაში მოყვანილ მესამე საქმეს, თითქოს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე ლაშა ქოჩიაშვილმა ”დამნაშავედ გამოაცხადა” მოქალაქე ნელი მჭედლიძე (ზოგ შემთხვევაში მითითებულია ,,ნელი მჟავანაძე”) და ”გადაწყვიტა მისთვის ბრალის წარდგენის საკითხი”, არასწორია, რადგან ლაშა ქოჩიაშვილი თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოსამართლის უფლებამოსილებას ახორციელებს 2009 წლის ნოემბრის თვიდან, ნელი მჭედლიძის მიმართ კი საპროცესო შეთანხმება დამტკიცდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 13 ივლისის განაჩენით და ამავე განაჩენით გაუქმდა ნელი მჭედლიძის მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიება  _  პირადი თავდებობა. მოსამართლე ლაშა ქოჩიაშვილს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში მოსამართლის უფლებამოსილების განხორციელების დროს ნელი მჭედლიძის მიმართ გამოყენებული აქვს არასაპატიმრო აღკვეთის ღონისძიება, აღკვეთის ღონისძიების გამოყენება კი არ წარმოადგენს პირის ბრალეულობის დადასტურებას წარდგენილ ბრალდებაში.

საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლის თანახმად, ყველა ადამიანს აქვს სიტყვისა და აზრის თავისუფლება, თუმცა იმავე მუხლის მესამე ნაწილი აწესებს შეზღუდვას- როდესაც აღნიშნული თავისუფლება არღვევს სხვათა უფლებებს. აქედან გამომდინარე, სასამართლო მოუწოდებს მსგავსი ცილისმწამებლური კამპანიის ავტორებს, სიფრთხილით მოეკიდონ მოსამართლის ღირსებისა და საქმიანი რეპუტაციის შელახვას, რადგან თავიდან იქნას აცილებული მათი მხრიდან კანონსაწინააღმდეგო ქმედება.

 

სასამართლო სისტემა

საქართველოში არსებობს საერთო სასამართლოების სისტემა, რომელშიც შედის: რაიონული (საქალაქო), სააპელაციო და საკასაციო (უზენაესი) სასამართლოები. სასამართლოს ფუნქცია ფაქტების განსჯა და სამართლიანი გადაწყვეტილების გამოტანაა,, თუმცა რეალურად საქმე ძალიან მძიმედაა და სასამართლო ხშირ შემთხვევაში თავის ფუნქციას: სწორად და სამართლიანად გადაწყვიტოს შესული საქმეები, ვერ და არ ასრულებს!

ისმის კითხვა? რატომ არის სასამართლო პოლიტიზირებული და რატომ ექვემდებარება ყოველთვის ზემდგომის, ანუ ხელისუფლების გავლენას? სასამართლოს მესამე ხელისუფლებას უწოდებენ, თუმცა ეს მესამე ხელისუფლება თითქმის ყოველთვის მაღალთა ზეგავლენის ქვეშ ექცევა და თუ საქმე სახელმწიფოსთვის მნიშვნელოვანია, განაჩენიც სახელმწიფოს სურვილისამებრ გამოდის.

საზოგადოებას უამრავი მაგალითი ახსოვს, როცა სასამართლო უხეშად არღვევდა როგორც ფიზიკური ასევე იურიდიული პირების უფლებებს შემდეგი მექანიზმებით:

სასამართლო და სხვა იურიდიული პროცედურების უპრეცედენტო დაჩქარება, სასამართლო გადაწყვეტილების მიწოდების დაგვიანება და სხვა, ერთი შეხედვით პროცედურული საკითხები, რათა მხარეს ვერ მოეხდინა სამართლებრივი რეაგირება; ბიზნესში მოწილის თავსმოხვევა, პროკურატურის სახელითა და კონკრეტული ადვოკატის  პროცესში ჩართვით; წინასწარი დაკავება, რომლის დროსაც ხდებოდა საპროცესო გარიგების დადება; საპროცესო გარიგების მიუღწევლობის შემთხვევაში გვხვდება ბრალის დამძიმებისა და ზოგ შემთხვევაში  ისეთი მუხლების, მიყენების ფაქტები, როგორიცაა „ჯაშუშობა”; ამასთან, რადგან ამ მუხლით განხილული საქმეები გასაიდუმლოებულია, მუხლების მიყენების კანონიერების შემოწმება საზოგადოების მხრიდან პრაქტიკულად შეუძლებელია;

რამდენიმე მაგალითი იხილეთ ამ პოსტში, როცა მოსამართლემ არაჯეროვნად შეასრულა დაკისრებული მოვალეობა და საგანგებოდ გამოიტანა არასწორი დასკვნა.  სამწუხაროა, რომ პოსტში მოხსენიებული მოსამართლე ჯერაც იკავებს თანამდებობის ადგილს და ის ერთადერთი არ არის, მხოლოდ ერთ-ერთი წარმომადგენელია იმ ჯაჭვისა, რომელიც ჯერ კიდევ არსებობს და ხელს უშლის სასამართლო სისტემის კორუფციისა და მაქინაციების გარეშე არსებობას.

სამწუხაროდ, კორუმპირებული მოსამართლეები ხელისუფლებიდან ხელისუფლებაში ინაცვლებენ და როგორც ნაციონალების მმართველობის ხანაში, ასევე მანამდე პერიოდშიც მწვავედ იდგა პროკურატურისა და მოსამართლეების ერთსულოვნების საკითხი: სასამართლო ყოველთვის აკეთებდა იმას, რისკენაც იმდროინდელი პოლიტიკა უბიძგებდა. ზემოთხსენებულ პოსტში მოყვანილი ქეისები მხოლოდ მცირე მაგალითია იმისა, რაც მუდამ ხდებოდა და სადაც უბრალო მოქალაქეები მუდმივად დაზარალებულები გამოდიოდნენ. დაზღვევა იმისგან, რომ მოსამართლეს არ მოისყიდიან, არ უბრძანებენ საქმის კონკრეტული პიროვნების სასარგებლოდ გადაწყვეტას, არ არსებობს. გავიხსენოთ თუნდაც ციხის ბუნტი და იმდროინდელი მოვლენები. სასამართლო მუდამ იჭერდა ხელისუფალთა მხარეს, რის შედეგადაც უამრავი პატიმარი ზარალდებოდა (იგულისხმება წამების ფაქტები და ა.შ) . უამრავი ფაქტის მოყვანა შეიძლება მოსამართლეთა განუკითხაობის ირგვლივ, თუმცა უკვე მომხდარ ფაქტებზე სამწუხარო არსებული მდგომარეობაა: იმავე განუკითხაობის საშიშროება, რაც მუდამ იყო და რასაც ძველი, ბინძური საქმეებით დამძიმებული მოსამართლეების სასამართლო სისტემაში ყოფნა განაპირობებს. ადამიანები ისევ ზარალდებიან კორუმპირებული სასამართლო სისტემის გამო.  არავინ იცის, როდის მოხდება სისტემის რეალური რეფორმა,  ამაზე პასუხს კი არც ამჟამინდელი ხელისუფლება იძლევა,

იპოთეკის რეგისტრაცია

იპოთეკა უძრავ ნივთზე არსებული სანივთ უფლებაა. გირავნობისგან განსხვავებით, იპოთეკა წარმოიშობა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შედეგად: მესაკუთრისა და იპოთეკარის მიერ სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთების წარდგენით ხდება რეგისტრაცია. საბუთებში აღინიშნება ნივთის მესაკუთრის, იპოთეკარის ვინაობა. ასევე სავარაუდო მოვალე მესამე პირი, უზრუნველყოფილი მოთხოვნის სიდიდე(ანუ არა იპოთეკით დატვირთული ნივთის ფასი, არამედ ნაკისრი ვალდებულების ღირებულება), სარგებელი და შესრულების ვადა.
https://i0.wp.com/www.mortgageblogger.co.uk/wp-content/uploads/2012/05/Second-Mortgage.jpg
ნოტარიუსი ამოწმებს ამ საბუთებს და შემდეგ ხდება რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, სპეციალურ ფურცელში.

არსებობს საგარანტიო და ჩვეულებრივი იპოთეკა. განვიხილოთ თითოეული მათგანი ცალ-ცალკე:

საგარანტიო იპოთეკა, როგორც წესი მიზნად ისახავს მოკლევადიანი სესხების უზრუნველყოფას და მოვალის იძულებას, რომ მან დროულად დააბრუნოს სესხი. მიუხედავად იმისა, იპოთეკა სწორად არის თუ არა რეგისტრირებული, იპოთეკარს ყოველთვის აქვს უფლება დაიკმაყოფილოს თავისი მოთხოვნა.

რაც შეეხება ჩვეულებრივ იპოთეკას, იპოთეკარის უფლებები საჯარო რეესტრის მონაცემებზეა დამოკიდებული და აუცილებელია სწორად იყოს რეგისტრირებული იპოთეკა, რომ მან დაიკმაყოფილოს თავისი მოთხოვნა.

ანუ, მთავარი განმასხვავებელი საგარანტიო და ჩვეულებრივ იპოთეკებს შორის არის ის, ჩვეულებრივი იპოთეკისგან განსხვავებით მნიშვნელობა ენიჭება მოთხვნის არსებობას და მის ნამდვილობას და არა რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში.
ამასთანავე, საგარანტიო იპოთეკისას საჯარო რეესტრში ზუსტად უნდა აღინიშნოს , რომ მოცემული იპოთეკა არის საგარანტიო. წინააღმდეგ შემთხვევაში იპოთეკა არ მიიჩნევა საგარანტიო იპოთეკად, თუმცა ეს უკანასკნელი იშვიათად გამოიყენება.

უძრავი ნივთი შეიძლება რამდენჯერმე დაიტვირთოს იპოთეკით. რიგითობას განსაზღვრავს იპოთეკით დატვირთვის დრო.

სახალხო დამცველი

ვინ არის სახალხო დამცველი? 

 

“სახალხო დამცველი ზედამხედველობას უწევს ქვეყნის ტერიტორიისა და მისი იურისდიქციის ფარგლებში ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დაცვას. შესაბამისად საქართველოს ტერიტორიაზე მყოფი ადამიანების უფლებებსა და თავისუფლებებს იცავს განურჩევლად რასისა, კანის ფერისა, სქესისა, ენისა, რელიგიისა, პოლიტიკური ან სხვა შეხედულებისა, ეროვნული, ეთნიკური და სოციალური კუთვნილებისა, წარმოშობისა, ქონებრივი და წოდებრივი მდგომარეობისა, საცხოვრებელი ადგილისა თუ სხვა გარემოებისა. 

საქართველოს სახალხო დამცველი ავლენს ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დარღვევის ფაქტებს და ხელს უწყობს დარღვეული უფლებებისა და თავისუფლებების აღდგენას და ასევე ეწევა საგანმანათლებლო საქმიანობას ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა სფეროში.

საქართველოს სახალხო დამცველი ასრულებს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წამებისა და სხვა სასტიკი, არაადამიანური ან დამამცირებელი მოპყრობის ან სასჯელის წინააღმდეგ კონვენციის ფაკულტატური ოქმით გათვალისწინებული პრევენციის ეროვნული მექანიზმის ფუნქციებს და ამ ფუნქციის შესასრულებლად საჭირო ყველა ტექნიკური თუ ფინანსური რესურსით არის აღჭურვილი. 

როგორ ხდება სახალხო დამცველის არჩევა?  Continue reading

პირადი ცხოვრების ხელშეუხებლობა

საქართველოს კონსტიტუციის მე-20 მუხლის მიხედვით, ყოველი ადამიანის პირადი ცხოვრება, პირადი საქმინობის ადგილი, პირადი ჩანაწერი, მიმოწერა, საუბარი სატელეფონო და სხვა სახის  ტექნიკური საშუალებით, აგრეთვე ტექნიკური საშუალებებით მიღებული შეტყობინებანი ხელშეუხებელია. აღნიშნული უფლების შეზღუდვა დაიშვება საასამართლოს გადაწყვეტილებით ან მის გარეშეც, კანონით გათვალისწინებული გადაუდებელი აუცილებლობისას.

ასევე არავის აქვს უფლება შევიდეს საცხოვრებელ ბინაში და სხვა მფლობელობაში მფლობელ პირთა ნების საწინააღმდეგოდ, აგრეთვე ჩაატაროს ჩხრეკა, თუ არ არის სასამართლოს გადაწყვეტილება ან კანონით გათვალისწინებული გადაუდებელი აუცილებლობა.

ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის მე12 მუხლიც ამავეს ამტკიცებს, რომ არავის მიმართ არ შეიძლება თვითნებური ჩარევა მის პირად და ოჯახურ ცხოვრებაში, თვითნებური ხელყოფა მისი საცხოვრებელი ბინის ხელშეუხებლობის, მისი კორესპონდენციის საიდუმლოების, ანდა მისი პატივის და რეპუტაციის, ყოველ ადამიანს უფლება აქვს დაცული იყოს კანონის მიერ ასეთი ჩარევისა თუ ხელყოფისგან.

და ბოლოს, საერთაშორისო პაქტი სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების შესახებ : მუხლი მე17 : არავინ არ უნდა განიცადოს თვითნებური ან უკანონო ჩარევა თავის პირად ოჯახურ ცხოვრებაში, მისი საცხოვრებლის შეუვალობის ან კორესპონდენციის საიდუმლოების თვითნებური ან უკანონო ხელყოფა ან მისი ღირებულებისა და რეპუტაციის უკანონო ხელყოფა; თითოეულ ადამიანს უფლება აქვს, კანონმა დაიცვას ასეთი ჩარევისა თუ ხელყოფისგან.

ზემოთხსენებული მუხლები საკმარისია იმისთვის, რომ პირადი ცხოვრების ხელშეუხებლობა დაცული იყოს, თუმცა როგორც წესი, ხშირად ხდება მათი უგულებელყოფა და იგნორირება.

ხომ არ არის საქართველოს კანონი ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის შესახებ მე7 მუხლი კონსტიტუციის მე20 მუხლთან წინააღმდეგობაში?  Continue reading

საქართველოს პარლამენტი: (ცვლილებები კონსტიტუციაში)

21 ოქტომბერს მერვე მოწვევის პარლამენტის სხდომა გაიმართა ქალაქ ქუთაისში. კონსტიტუციაში უამრავი ცვლილებაა შესული რომელიც 2013 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ, ახალი პრეზიდენტის მიერ ფიცის წარმოთქმის შემდეგ ამოქმედდება, ამიტომ გთავაზობთ მუხლების ჩამონათვალს ცვლილებებითურთ:

პირველი ცვლილება, რა თქმა უნდა ადგილსამყოფელს შეეხო: უახლესი კონსტიტუციის 48-ე მუხლის მიხედვით:

1. საქართველოს პარლამენტის ადგილსამყოფელია ქალაქი ქუთაისი.

2. საქართველოს პარლამენტის ადგილსამყოფლის დროებით შეცვლა სხდომის ან სესიის მოწვევის მიზნით დასაშვებია მხოლოდ საგანგებო და საომარი მდგომარეობის დროს. – 

51 მუხლი:

პარლამენტი შეიძლება დათხოვნილ იქნეს საქართველოს პრეზიდენტის მიერ მხოლოდ კონსტიტუციით განსაზღვრულ შემთხვევებში, გარდა:

ა) პარლამენტის არჩევნების ჩატარებიდან ექვსი თვის განმავლობაში;

[ა) პარლამენტის არჩევნების ჩატარებიდან ექვსი თვის განმავლობაში, თუ დათხოვნა არ ხდება კონსტიტუციის მე-80 მუხლის საფუძველზე; (ამოქმედდეს 2013 წლის ოქტომბრის მორიგი საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგად არჩეული პრეზიდენტის მიერ ფიცის დადების მომენტიდან)]

ბ) პარლამენტის მიერ კონსტიტუციის 63-ე მუხლით განსაზღვრული უფლებამოსილების განხორციელებისას;

გ) საგანგებო ან საომარი მდგომარეობის დროს;

დ) საქართველოს პრეზიდენტის უფლებამოსილების ვადის ბოლო 6 თვის განმავლობაში.

[დ) საქართველოს პრეზიდენტის უფლებამოსილების ვადის ბოლო ექვსი თვის განმავლობაში, თუ დათხოვნა არ ხდება კონსტიტუციის მე-80 მუხლის საფუძველზე. (ამოქმედდეს 2013 წლის ოქტომბრის მორიგი საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგად არჩეული პრეზიდენტის მიერ ფიცის დადების მომენტიდან)]

მუხლი 59

1. პარლამენტის წევრი უფლებამოსილია კითხვით მიმართოს პარლამენტის წინაშე ანგარიშვალდებულ ორგანოს, მთავრობას, მთავრობის წევრს, ქალაქის მერს, ყველა დონის ტერიტორიული ერთეულის აღმასრულებელი ორგანოს ხელმძღვანელს, სახელმწიფო დაწესებულებებს და მიიღოს მათგან პასუხი.

[1. პარლამენტის წევრი უფლებამოსილია კითხვით მიმართოს პარლამენტის წინაშე ანგარიშვალდებულ ორგანოს, მთავრობას, მთავრობის წევრს, ყველა დონის ტერიტორიული ერთეულის აღმასრულებელი ორგანოს ხელმძღვანელს, სახელმწიფო დაწესებულებას და მიიღოს მათგან პასუხი. (ამოქმედდეს 2013 წლის ოქტომბრის მორიგი საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგად არჩეული პრეზიდენტის მიერ ფიცის დადების მომენტიდან)]

Continue reading

ევთანაზია

ევთანაზია ბერძნული სიტყვაა და მშვიდ და უშფოთველ სიკვდილს ნიშნავს. დღესდღეობით ასეთი მშვიდი სიკვდილით ადამიანის ტანჯვისგან გათავისუფლება მხოლოდ ექიმებს ან მედპერსონალს შეუძლია. ევთანაზია მიიღწევა აპარატის გამორთვით (აქტიური ევთანაზია) ან საერთოდ, დაავადების მიმდინარეობაში ჩაურევლობით (პასიური ევთანაზია), მაგალითად წამლის დოზის გარეშე პაციენტის დატოვება თუ მის სიკვდილს გამოიწვევს, ეს პასიური ევთანაზია გახლავთ.

დღესდღეობით არსებობს სამი სისტემა: პირელი სისტემა მოქმედებს ინგლისში, საფრანგეთსა და რუსეთში სადაც ევთანაზიას ჩვეულებრივ მკვლელობად აფასებენ ; მეორე ჯგუფი ქვეყნებისა ევთანაზიისთვის მსუბუქ სასჯელს აწესებს . ასეთებია მაგალითად გერმანია და ავსტრალია; ხოლო პერუ, ურუგვაი, ჰოლანდია, სკანდინავიის ქვეყნები, შვეიცარია, ორეგონისა და ვაშინგტონის შტატები ევთანაზიას ცნობენ და დეკრიმინალიზებულად აცხადებენ.

უკანასკნელი ცვლილებებით საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსი 110-ე მუხლში ევთანაზიის შესახებ ასეთ განმარტებას გვთავაზობს:

მკვლელობა მსხვერპლის დაჟინებული თხოვნით და მისი ნამდვილი ნების შესაბამისად, ჩადენილი მომაკვდავის ძლიერი ფიზიკური ტკივილისგან გათავისუფლების მიზნით, ისჯება თავისუფლების აღკვეთით, ვადით ორიდან ხუთ წლამდე.

ევთანაზიას ასევე კრძალავს ჯანმრთელობის დაცვის კანონი, რომლის 151-ე მუხლის მიხედვით სამედიცინო პერსონალს, აგრეთვე ნებიმიერ სხვა პირს ეკრძალება ევთანაზიის განხორციელება ან მასში მონაწილეობა.

თუმცა ამავე კოდექსის 23-3 მუხლი პაციენტს აძლევს არჩევანის ნებას: “ქმედუნარიან და გაცნობიერებული გადაწყვეტილების მიღებისუნარიან პაციენტს უფლება აქვს მკურნალობის ნებისმიერ ეტაპზე უარი განცხადოს სამედიცინო მომსახურებაზე, აგრეთვე შეწყვიტოს უკვე დაწყებული სამედიცინო მომსახურება. სამედიცინო მომსახურებაზე უარის თქმის ან მისი შეწყვეტის მოსალოდნელი შედეგის შესახებ პაციენტი ამომწურავად უნდა იყოს ინფორმირებული.

ალბათ მკითხველს გაუჩნდება კითხვა, თუ პაციენტს შეუძლია საკუთარ სიცოცხლეზე უარი თქვას, მაშინ რატომ უნდა დაისაჯოს ექიმი? ამ კითხვაზე პასუხი პასიური და აქტიური ევთანაზიის არსებობით გაიცემა. საქართველოს კანონმდებლობით მხოლოდ აქტიური ევთანაზიაა დასჯადი, ხოლო პასიური არა. სავარაუდოდ, სწორედ პასიურ ევთანაზიად მიიჩნევა პაციენტის არჩევანი, უარი თქვას მკურნალობაზე და აღარ მიეწოდოს სამკურნალო საშუალებები. ეს მსჯელობა ოდნავ ამსუბუქებს ზემოთხსენებულ მუხლებში არსებულ შეუსაბამობას, თუმცა აქტიური ევთანაზიის აკრძალვა კვლავ პრობლემაა. ფაქტიურად დაავადებულ ადამიანებს უწევთ ტანჯვა და წამება და მათ უფლება არ აქვთ შეიმსუბუქონ ტანჯვა თუნდაც ვინმეს დახმარებით. საკითხავია, საიდან გამომდინარეობს ეს აკრძალვა, გაუმართლებელია ეს ეკლესიურად (ღვთისგან ბოძებული სიცოცხლის ხელყოფის დაუშვებლობა) თუ კონსტიტუციურად, სადაც ადამიანის სიცოცხლე, სიცოცხლის უფლება უმთავრესია. თუმცა განა სწორედ კონსტიტუციურად არ არის აკრძალული ადამიანის წამება და არაჰუმანური მოპყრობა? რატომ არ შეიძლება ჩავთვალოთ დაავადებით გამოწვეული წამება კონსტიტუციაში მოხსენიებულ წამების კატეგორიად, უცნობია.

ფაქტია, დღესდღეობით საქართველოში ევთანაზია, როგორც უკვე აღვნიშნე აქტიური ფორმით, დასჯადია, თუმცა არ იქნებოდა ურიგო, კანონმდებლებს გადაეხედათ მოქმედი კანონებისთვის და კიდევ ერთხელ მომხდარიყო გადამოწმება, უნდა იყოს თუ არა დასჯადი ევთანაზია. ეს რა თქმა უნდა, არ არის სწრაფად მოგვარებადი პრობლემა, საჭიროებს საზოგადოების მზადყოფნას, მორალური ღირებულებების გადაფასებას და ა.შ. მე კი, როგორც ავტორი, ვიტოვებ დასკვნის უფლებას და ვიტყვი რომ ევთანაზია დაშვებული უნდა იყოს როგორც აქტიური ასევე პასიური ფორმით.

თქვენ როგორ ფიქრობთ?